NASKAH DRAMA BEJO TAK SELALU UNTUNG
NASKAH DRAMA BEJO TAK SELALU UNTUNG
Oleh Indri Maulidya Kanthi Yuniar
TOKOH
BEJO
TUKANG BECAK
PAK YUSUF
WARGA
IBU WARUNG
IBU
BAGIAN
1
DRAMA INI DIBUKA DENGAN SULUK DALANG YANG MENCERITAKAN
KISAH KEHIDUPAN YANG TAK SELALU MENGUNTUNGKAN ATAU BAHAGIA.
LALU MASUKLAH BEJO YANG BERSIAP-SIAP UNTUK MENJEMPUT
IBUNYA DENGAN RASA BAHAGIA.
BAGIAN
2
BEJO BAHAGIA
KARENA HARI INI IA AKAN BERTEMU DENGAN IBUNYA YANG TELAH LAMA MENJADI TKI. BEJO
DENGAN SEMANGAT MENJEMPUT IBUNYA DI STASIUN YANG DEKAT DENGAN RUMAHNYA. IA
MEMAKAI SANDAL BERHARGA JUTAAN RUPIAH DENGAN MAKSUD INGIN MENUNJUKKAN KE IBUNYA
BAHWA IA MAMPU MEMBELI SANDAL ITU DENGAN MEMAKAI UANG TABUNGANNYA.
1.
BEJO : (sambil
mengaca) “Hari ini saya harus terlihat ganteng
karena akan bertemu ibu.
Memakai sandal baru ah agar terlihat semakin ganteng dan ibu tahu kalau saya
mampu membelinya.
(melihat jam) wah, saya
harus lekas-lekas pergi ke stasiun sebelum ibu tiba di stasiun.”
TAK DISANGKA, DI
TENGAH PERJALANAN IA TERTABRAK OLEH BECAK YANG KEHILANGAN KENDALI DAN MENABRAK
BEJO YANG SEDANG ASYIK JALAN-JALAN SAMPAI IA TERJATUH DI TENGAH JALAN.
2.
BEJO : (Bersiul
dengan memasukkan telapak tangannya ke
dalam saku celana)
3.
TUKANG
BECAK : “Awas! Minggir!”
4.
BEJO : “Aduh, Pak! Bagaimana
sampean ini? Saya sedang
enak
jalan-jalan kok sampean tabrak.”
5.
TUKANG
BECAK : “Masnya sudah saya
teriaki, saya suruh minggir,
malah masnya jalan ke
tengah.”.
6. BEJO : “Loh? Iya ta
Pak? Saya kok gak dengar kalau Bapak
neriaki
saya? Kan saya sudah jalan di pinggir.”
7. TUKANG BECAK : “Coba lihat, masnya di mana
sekarang?”
8.
BEJO : (garuk-garuk
kepala) “Heheh iya. Saya di tengah
jalan,
kok
bisa ya? Perasaan saya tadi jalan udah minggir, Pak.”
9.
TUKANG
BECAK : “Makanya mas! Jangan pakai
perasaan. Haha.”
10. BEJO : “Ah, Bapak ini
bisa aja.” (Bejo berjalan menepi).
BEJO BERJALAN MENEPI SEMBARI KEBINGUNGAN BAGAIMANA BISA IA BERADA DI
TENGAH JALAN. SAKING BINGUNGNYA, IA TAK SADAR DI DEPANNYA ADA SELOKAN DAN IA
TERPEROSOK KE SELOKAN HINGGA KAKINYA SAKIT DAN KOTOR.
SAAT BEJO BERJALAN MENEPI, TUKANG BECAK MENERIAKI BEJO LAGI BAHWA DI
DEPANNYA ADA SELOKAN NAMUN BEJO TAK MENYADARI.
11. TUKANG BECAK : “Pak! Pak! Aw…as….”
12. BEJO : “Aduh mak!
Haduh… Kenapa ini? Jatuh lagi… jatuh
lagi…”
13. TUKANG BECAK : “Gimana kamu ini, Nak. Tadi saya
teriyaki awas ada
selokan
kok ndak dengar.”
14. BEJO : “Saya tadi
fokus mikir, Pak. Kok bisa saya ada di
tengah
jalan. Tolong saya, Pak”
TUKANG BECAK
BERUSAHA MENOLONG BEJO YANG BERADA DI SELOKAN, TETAPI TUKANG BECAK TAK MAMPU
MENARIK TUBUH BEJO YANG CUKUP BESAR.
15. TUKANG BECAK : “Ayo sini mana tangannya mas. Satu... dua... tiga...”
16. BEJO :
“Aduh, Pak! Yang ikhlas dong nolongnya.”
17. TUKANG BECAK : “Saya udah ikhlas mas. Cuma emang badannya mas
aja yang lebih berat dari saya. Jadi, saya
nggak kuat narik masnya!”
18. BEJO :
“Oh ya juga ya, badan saya kan gede. Terima kasih,
Pak.
Lain kali saya harus lebih berhati-hati.”
19. TUKANG BECAK : “Ya, mas. Sama-sama. Saya lanjut narik dulu.”
20. BEJO : “Loh? Sandal
saya? Loh? Dimana? Aduh! Saya baru
beli.
Harganya mahal pula. Apa jangan-jangan terbawa tukang becak tadi ya? Saya coba
cari dulu lah.”
BAGIAN 3
BEJO MONDAR-MANDIR MENCARI SANDALNYA DAN IA MULAI
GELISAH TERBAYANG-BAYANG HARGA SANDAL YANG TIDAK MURAH. BEJO MENCOBA MENYUSURI
JALAN DAN BERHARAP SANDALNYA TERPENTAL TIDAK JAUH DARI TEMPAT IA JATUH.
21. BEJO :
“Dimana... dimana... dimana...
Sandalku
terpental dimana..
Harganya
tak murah...
Kini
ada dimana....
BEJO MENYUSURI JALAN SAMBIL MENDENDANGKAN LAGU. SAKING
ASYIKNYA, IA SAMPAI TERSANDUNG SEBONGKAH KAYU.
22. BEJO :
“Aduh! Alamak! Kenapa lagi saya ini? Siapa sih yang
taruh
kayu segede ini ditengah jalan? (sambil menoleh kanan-kiri) Kan bisa
membahayakan orang lain.”
BEJO MEMINDAHKAN SEBONGKAH KAYU KE TEPI JALAN. LALU IA
MELANJUTKAN PENCARIANNYA MENCARI SANDAL DENGAN MENGGERUTU.
23. BEJO :
“Huh, dimana sih sandal saya ini. Sejak tadi saya
tengok
kiri kanan kok tak nampak wujudnya. Masa iya terpental sampai jauh sini.
Barangnya tidak seberapa, tapi harganya yang membuat saya tidak bisa tidur
nanti. Baiklah, saya harus berusaha mencarinya terlebih dahulu. Kalau tidak
ketemu, saya ikhlaskan saja” (Bejo berbicara dengan dirinya sendiri sembari
berjalan)
BEJO MENCARI SANDAL HINGGA MELEWATI KANDANG SAPI.
24. BEJO :
“Ya Allah, Ya Rabb. Saya mencari sandal sampai
kandang
sapi begini. Saya sudah berjalan berapa kilo ini tadi? Apa mungkin sandal saya
terpental sampai berkilo-kilo meter.”
25. BEJO :
“Sebentar. Kenapa bau busuk begini ya? Seperti bau
kotoran
sapi. Hm, padahal kandang sapi sudah jauh dari sini. Lalu, kenapa kaki saya
terasa hangat dan seperti ada lembek-lembek?"
BEJO MENGECEK SEKELILINGNYA. TERNYATA KAKINYA
MENGINJAK KOTORAN SAPI.
26. BEJO :
“Astaga! Kaki saya!” (Bejo terkejut telapak kakinya
ternyata
menginjak kotoran sapi). “Baunya tak sedap. Ish... seperti kotoran sapi baru
keluar tadi pagi. Teksturnya lembek, kenapa baru terasa ini tadi.”
BEJO MENCARI DEDAUNAN KERING UNTUK MEMBERSIHKAN TELAPAK
KAKINYA DAN IA MELANJUTKAN PENCARIANNYA.
27. BEJO :
“Hm, nampaknya sudah bersih. Ya meskipun sedikit
bau.”
(sambil mencium telapak kakinya)
BEJO KELELAHAN, IA DUDUK DI BAWAH POHON.
28. BEJO :
“Huh, capek juga ya. Istirahat dulu lah di bawah pohon
rindang
ditemani semilir angin sepoi-sepoi. Sejuk sekali udaranya. Pepohonan rindang
nan hijau menyegarkan mata dan pikiran serta mampu melepas penat mencari sandal
berharga.”
BEJO TERTIDUR PULAS DAN KOTORAN BURUNG JATUH TEPAT DI
ATAS WAJAHNYA.
29. BEJO :
(terbangun dengan gelagapan) “Aduh, apa ini? Hujan
ya?
Aduh mampus. Hujan.” (mengusap-usap wajahnya)
“Eii.
Apa ini? Kok bau? Lah apa ini? Astaga! Ini kotoran apa? Kotoran hewan? Oh
kotoran burung? Kurang ajar! Tapi, tak apa. Kalau tak ada kotoran burung, pasti
aku tidur dengan lelap sampai esok hari.”
BEJO BERGEGAS MENCARI AIR UNTUK MEMBASUH MUKANYA YANG
PENUH KOTORAN BURUNG. IA MELIHAT MASJID DAN BERPIKIRAN UNTUK MEMBASUH MUKANYA
DISANA. LALU IA SEPINTAS MELIHAT SANDALNYA DI BARISAN SANDAL JAMAAH.
30. BEJO :
(berjalan mendekati sandal) “Sebentar. Itu kok seperti
sandal
saya? Kok bisa terpental sampai sini ya? Iya, itu sandal saya!
Wah,
ternyata muat. Ini sudah pasti punya saya. Ditemukan seseorang lalu dipakai
pergi ke Masjid. Huh, enak saja. Sandal mahal harus kembali ke pemiliknya,
yaitu aku. Haha.
Jam
berapa ini? Kan saya harus menjemput ibu. Pasti ibu sudah menungguku.
BEJO BERGEGAS MELANJUTKAN PERJALANANNYA. BARU BEBERAPA
LANGKAH KAKI, IA DITERIAKI OLEH YUSUF, PEMILIK SANDAL.
31. PAK YUSUF :
“Hei! Itu sandal saya. Mau kau bawa kemana? Woi!
Berhenti!”
32. BEJO :
(Bejo tetap melanjutkan perjalanan) “Siapa sih teriak-
teriak?
Emang ada maling kok teriak-teriak?” (sambil menoleh kebelakang)
BEJO TETAP MELANJUTKAN LANGKAHNYA DAN TIDAK MENGETAHUI
BAHWA YANG DITERIAKI ADALAH DIRINYA. PAK YUSUF MEMINTA BANTUAN WARGA UNTUK
MENGEJAR SI BEJO.”
33. PAK YUSUF :
“Tolong! Tolong! Sandal saya dicuri. Tolong!”
34. WARGA : “Kenapa Pak?
Kenapa? Ada apa? Ada maling? Mana?
Mana?”
35. PAK
YUSUF : “Anu Pak,
itu...”
36. WARGA : “Apa? Apa? Cepat
bilang, Pak!”
37. PAK
YUSUF : “Haduh, sandal
saya harga jutaan dicuri orang.”
38. WARGA : “Oalah, ndak apa
Pak. Besok beli lagi.”
39. PAK
YUSUF : “Ayolah, tolong
kejar itu orang. Keburu jauh. Ya
Allah
tolong. Plis tolong kejar.”
40. WARGA : “Maling! Maling!
Tolong! Maling!”
WARGA MENERIAKI
DAN MENGEJAR BEJO, NAMUN IA TETAP SANTAI MELANJUTKAN PERJALANANNYA.
41. BEJO : “Yay, sandalku
sudak ketemu. Saatnya menjemput
ibu.
Ibu... Bejo datang...
Loh
loh, kenapa warga lari ke arah saya? Teriak maling pula. Loh, kenapa?”
42. PAK
YUSUF : “Woi! Jangan
lari kamu! Kembalikan sandal saya!”
43. BEJO : “Kok teriak
sandal? Wah , jangan-jangan? Aduh,
lariiii!”
BEJO LARI
KETAKUTAN KARENA IA MENYADARI BAHWA WARGA SEDANG MENGEJARNYA. DIA MEMANFAATKAN
KELENGAHAN WARGA DENGAN SEMBUNYI DI SEMAK-SEMAK.
44. BEJO : “Alamak.
Bagaimana ini? Saya harus sembunyi.
Hahaha,
mereka kalah cepat dengan saya. (menoleh kebelakang)
Sebaiknya
saya sembunyi dulu. Tapi dimana?” (Bejo melihat semak-semak)
Saya
rasa disini aman dan pasti mereka tidak tahu keberadaan saya. Hahaha.”
45. WARGA : “Kemana larinya
orang ini? Cepat sekali larinya. Apa
dia
atlet lari?”
46. PAK
YUSUF : “Cepat dong
kejar dan cari dia yang membawa sandal
berharga
saya!”
47. WARGA : “Sabar, Pak! Sabar!
Kami heran kenapa dia larinya
cepat
betul. Kami juga kelelahan cari itu orang.”
TERNYATA DI DEKAT SEMAK-SEMAK
TERDAPAT SARANG SEMUT YANG TAK SENGAJA DIINJAK OLEH BEJO SEHINGGA BADAN BEJO
DIKERUBUNGI RIBUAN SEMUT.
48. BEJO : “Aduh! Aw! Aw!
(menggaruk-nggaruk badannya).
Kenapa
ini kok badan saya gatal-gatal? Aduh! Kenapa sih ini?
Ya
ampun! Banyak semut. Aduuhhh! (Bejo berteriak dan lekas-lekas menutup mulutnya)
Ups!
Semoga warga tak mendengar teriakan saya. Mampus lah aku kalau sampai
ketahuan.”
49. WARGA : “Kok terdengar
jeritan ya dari arah sana? Suara apa ya
itu?
Jangan-jangan ada orang anu?”
50. PAK
YUSUF : “Anu-anu!
Anumu! Ada apa sih?”
51. WARGA : “Bapak gak dengar?
Dengar suara-suara gitu?”
52. PAK
YUSUF : “Suara apa?
Kalian ini ada-ada saja. Telinga kalian ini
gangguan!”
53. WARGA : “Suara teriakan,
Pak! Barangkali itu teriakan orang
yang
mencuri sandal Bapak.”
54. PAK
YUSUF : “Ah yang benar? Yaudah, ayo kita menyebar. Saya
kesana,
yang lain kesana (sambil menunjuk arah kanan dan kiri). Oke?”
55. WARGA : “Siap!”
PAK YUSUF DAN
WARGA MENYEBAR MENCARI ASAL SUARA ITU. BEJO MASIH BERSEMBUNYI DIBALIK
SEMAK-SEMAK.DAN MENAHAN RASA GATAL KARENA DIGIGIT SEMUT.
56. BEJO : “Hih,
semut-semut ini masih ada aja. Badan saya gatal.
Dasar
semut-semut nakal! Tetapi, ini juga salah saya yang nggak sengaja nginjak
sarang mereka.”
TIBA-TIBA ADA
SEEKOR ULAR MUNCUL DAN MEMBUAT BEJO TERIAK KENCANG DAN BERLARI SEHINGGA
KEBERADAANNYA DIKETAHUI OLEH WARGA.
57. BEJO : “Apa itu?
Rumputnya kok gerak-gerak? Padahal gak
ada
angin? Ada apa ini?
U...
u... u... Ular! Tolong! Tolong! (lari terbirit-birit)”
58. WARGA : “Wah! Itu dia!
Ternyata sembunyi di balik semak-
semak.
Hahaha. Ayo kita kejar! Pak Yusuf! Dia lari kesana. Ayo, cepat kita kejar!”
59. PAK
YUSUF : “Hahaha.
Akhirnya kamu ketahuan juga pencuri! Ayo
kita
kejar! Jangan sampai lolos lagi!”
60. BEJO : “Aduh! Gawat!
Ternyata mereka masih aja mencari
saya.
Gimana ini? Ibu... Maaf, anakmu lama menjemputmu.” (Bejo berlari sambil
menangis)
61. WARGA : “Woi! Jangan lari!
Pelan-pelan aja dong larinya,
jangan kencang-kencang.”
62. BEJO : “Ya ampun!
Capek! Tapi mereka masih ngejar saya.
Gimana
ini? Tenaga saya sudah mau habis. Apa saya nyerah aja ya?”
63. WARGA : “Lihat dia. Dia
nampaknya kehabisan tenaga. Pasti
setelah
ini dia kelelahan dan berhenti.
Haha.
Tuhkan, dia berhenti. Ayo cepat kita tangkap.”
BEJO KELELAHAN DAN IA PINGSAN. WARGA DAN PAK YUSUF MENEMUKAN BEJO,
NAMUN MEREKA HANYA MENGAMBIL KEMBALI SANDAL YANG DIAMBIL BEJO DAN MEMBIARKAN
BEJO PINGSAN.
BEJO PINGSAN TIDAK ADA YANG MENOLONG. DIA TERSADAR
KEESOKAN HARINYA, NAMUN IA TAK MENYADARI BAHWA HARI SUDAH BERGANTI.
64. BEJO :
“Saya di mana ini? Kok saya di sini? Aduh, pasti saya
pingsan karena kelelahan.
(perut Bejo keroncongan) Hm, saya lapar. Apa saya
mampir warung dulu ya? Yaudah lah, saya makan dulu daripada saya pingsan.”
BEJO BERGEGAS MENCARI WARUNG TERDEKAT UNTUK MEMBELI MAKAN.
65. BEJO :
“Buk… beli… makan.”
66. IBU WARUNG :
“Iya, Nak. Silahkan. Mau makan apa?”
67. BEJO :
“Makan yang terenak di sini, Buk. Keluarkan saja
menu terbaik di sini untuk saya. Haha.”
68. IBU WARUNG :
“Ashiap. Akan saya keluarkan menu terbaik.”
BEJO MAKAN DENGAN LAHAP. SAAT AKAN MEMBAYAR, IA
MENCARI DOMPETNYA DI SAKU CELANA DAN BAJUNYA NAMUN TIDAK ADA. TAK ADA UANG
SEPESER PUN YANG IA BAWA.
69. BEJO :
“Hehe. Buk, mohon maaf. Saya ternyata gak bawa
uang. Hehe.”
70. IBU WARUNG :
“Gimana to mas? Makan di warung kok nggak bawa
uang.”
71. BEJO :
“Perasaan saya bawa uang, Bu. Saya cek kok ndak
ada.”
72. IBU WARUNG :
“Yaudah mas, begini saja. Kamu bantu saya cuci
piring ya?”
73. BEJO :
“Tapi… sekarang saya harus pergi menjemput ibu ke
stasiun, Buk.”
74. IBU WARUNG :
“Masnya bisa bayar gak? Kalau ndak mau ya saya
panggilkan warga sini biar mas dihajar.”
75. BEJO : “Ya Allah.
Jangan, Buk. (Bejo memohon)
Saya
baru saja leas dari kejaran warga yang mengira saya ini pencuri. Jangan lah,
Buk. Saya lelah.”
76. IBU
WARUNG : “Ya sudah. Mas
bantu saya cuci piring saja kalau
begitu.”
77. BEJO : “Baiklah, Buk.
Ndak ada pilihan lain. Daripada saya
dikejar-kejar
warga.”
BEJO MEMBAYAR
MAKANANNYA DENGAN MEMBANTU PEMILIK WARUNG MENCUCI PIRING. SETELAH ITU, DIA
KEMBALI MELANJUTKAN PERJALANANNYA.
78. BEJO : “Saya harus
lekas-lekas pergi untuk menjemput ibu.
Bodo
amat lah sandal saya hilang. Sudah tidak ada waktu lagi, ibu pasti sudah
menunggu.”
BEJO
TIBA DI STASIUN. IA MENUNGGU DI RUANG TUNGGU STASIUN. DIA KEBINGUNGAN KETIKA
MELIHAT JADWAL KEDATANGAN KERETA API. BEJO MEMASTIKAN HAL TERSEBUT KE SATPAM.
79. BEJO : “Itu jadwal
kedatangan untuk besok kan? Ngapain
ditampilkan hari ini? Atau jangan-jangan?
Jadwal ibu datang sore hari, sedangkan
sekarang sudah pagi? Sebentar. Jangan.. jangan...
Apa jangan-jangan kemarin sore saya
pingsan karena ada ular, lalu saya terbangun di pagi hari? Alamak! Saya baru
ingat. Haduh! Saya harus segera ke rumah.”
BEJO
BERGEGAS PULANG KE RUMAH DAN IA MELIHAT IBUNYA SEDANG MENYAPU HALAMAN RUMAH.
80. BEJO : “Loh, Buk?
Sudah di rumah? Saya tadi menjemput
ibu. Ibu datang sejak kapan?”
81. IBU : “Ya sejak
kemarin! Ke mana saja kamu?”
82. BEJO : “Saya pergi
menjemput Ibu. Tapi...”
83. IBU : (ibu
langsung menyahut) “Tapi apa? Ibu menunggu
kamu di stasiun hingga larut malam. Kau
pasti pergi main ya?”
84. BEJO : “Begini, saya
di jalan mengalami banyak hal yang
tidak saya duga, Bu.”
85. IBU : “Apapun
alasanmu, Ibu kecewa denganmu Bejo! Anak
kurang ajar! Sekarang pergi sana! Ibu
tidak ingin melihatmu untuk sementara ini.”
86. BEJO : “Tapi, Bu...”
87. IBU : “Sudah!
Pergi sana kamu! Dasar anak durhaka!
IBU
TIDAK MAU MENERIMA ALASAN BEJO. IBU SAKIT HATI KARENA MERASA DIPERMAINKAN OLEH
ANAKNYA. BEJO SUDAH JATUH, TERTIMPA TANGGA. BEJO TERNYATA HIDUPNYA TAK
SEBANDING DENGAN NAMANYA. BEJO YANG MENGALAMI BANYAK SEKALI KESIALAN DI HARI
MENJEMPUT IBUNYA. SIAL YANG LEBIH SIAL LAGI, IBU MENGANGGAP BEJO TAK
MENJEMPUTNYA DAN MENGANGGAP BEJO ADALAH ANAK DURHAKA.
-SELESAI-
PROFIL PENULIS
Indri
Maulidya Kanthi Yuniar dan biasa disapa dengan panggilan Indri atau Dyah. Lahir
di Mojokerto, 15 Juni 1999. Anak pertama dari dua bersaudara. Pernah menempuh
pendidikan sekolah dasar di SDN Pohjejer II, pendidikan sekolah menengah
pertama di SMPN 1 Jatirejo, dan sekolah menengah atas di SMAN 1 Gondang. Saat
ini sedang menempuh pendidikan tingkat lanjut di Universitas Negeri Malang,
jurusan Sastra Indonesia, program studi S1 Pendidikan Bahasa, Sastra Indonesia,
dan Daerah. Saat duduk di bangku SMA, aktif mengikuti kegiatan organisasi dan
ekstrakurikuler.
Comments
Post a Comment
mendekatlah untuk berbagi dan saling memaklumi